Na iets meer dan drie jaar zeg ik Windows Live Spaces vaarwel.

Ik ben met een schone lei begonnen op Blogger.com.

Dus allen daarheen! De nieuwe URL is gebotopia.blogspot.com. Vergeet ook niet je RSS-reader aan te passen. De URL van de nieuwe feed is gebotopia.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss.

Net als vorig jaar hadden we in de kerstvakantie weer een dagje Winter-Bellewaerde gepland. We hadden 27 december uitgekozen, toevallig exact één jaar na ons vorige bezoek aan het Ieperse pretpark. En weer staat het park vol kerstbomen, is er sfeervolle verlichting, kerstmuziek, staan er overal (nep)sneeuwmannen en zit alles onder een laagje (nep)sneeuw. Verder zijn er nog tal van kraampjes waar je warme chocolademelk, glühwein, jenever of een worstenbroodje kunt krijgen. En die opwarmertjes zijn meer dan welkom, want het is behoorlijk koud vandaag. De temperatuur draait de hele dag rond het vriespunt.

In de winter is het park ingedeeld in twee delen: Kerstland en Winterland. Helaas is tijdens de winteropening een gedeelte van het park afgesloten. De kerstsfeer maakt wel veel goed, maar we vinden dit toch jammer, want Miches favoriete attractie, de Screaming Eagle, was niet open. Miche en Annelies beginnen hun dagje Bellewaerde met de schaatsbaan, waar het zo vroeg op de dag gelukkig nog niet echt druk is. Ondertussen maakt Geert - die niet kan schaatsen - enkele foto's en gaat op een nabijgelegen terrasje een koffie drinken. De tafeltjes zijn behoorlijk vies. Blijkbaar is er deze week nog niet schoongemaakt. Het valt ons overigens op dat zowat 90% van het Bellewaerde-personeel bestaat uit onervaren jobstudenten, waarvan de meesten ook nog eentalig Frans blijken te zijn.

Na het schaatsavontuur gaan we bootjevaren in Los Piratas, een eerder flauw afkooksel van Disney's Pirates Of The Caribbean.

Tijdens de winteropening staat in Bellewaerde net als vorig jaar ook weer het Circus Rose-Marie Malter opgesteld. Maar omdat we geen idee hadden wanneer de voorstellingen precies waren - het stond helaas niet vermeld op het parkplan dat we bij het binnenkomen gekregen hadden - besloten we naar het andere eind van het park te lopen, waar het circus zich bevond. Onderweg gaat Annelies een rondje draaien in de Koffiekoppen en daarna nog een rondje zwieren op de Flying Carrousel. Voor Houdini's Magische Huis waren we net te laat: de deuren gaan voor onze neus dicht, en we besluiten hier later terug te komen. Onderweg komen we ook een in ijs gesculpteerde dolfijn tegen. Annelies, die dol is op dolfijnen, wil er natuurlijk even bij poseren.

Miche en Annelies proberen zich vervolgens een weg te banen door het Spiegellabyrint, een kermiskraam dat ze voor de gelegenheid in Bellewaerde neergepoot hebben, terwijl Geert zich op een bankje in de zon wat opwarmt. Vlakbij is er ook de nieuwe Kerstglijbaan, waar je zelf een eenpersoons-rubberbootje naar boven moet dragen en vervolgens langs een helling naar beneden kunt glijden. Miche en Annelies gaan er twee keer voor in de rij staan.

Daarna is het stilaan tijd geworden om ons naar het circus te begeven. We herinnerden ons nog van vorig jaar dat de weg naar de circustent vol modder en plassen lag, maar aangezien het vandaag droog was en vroor, hadden we daar deze keer geen last van. In de tent was het lekker warm, en de voorstelling duurde net als vorige keer zowat een uur. Tussen de andere acts door haalde de clown weer enkele 'vrijwilligers' uit het publiek. Gelukkig zaten we hoog genoeg om hieraan niet ten prooi te moeten vallen, tot grote opluchting van Geert.

Na de circusvoorstelling trokken we naar de Spiegeltent - volgens de website de grootste van de wereld -, waar een showtje van zo'n tiwntig minuten zou plaatsvinden. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Het bleek uiteindelijk te gaan om een man die melodietjes speelde op deels met water gevulde glazen, en die zijn act uitsluitend in het Frans aankondigde. We begonnen zowaar de indruk te krijgen dat Bellewaerde in Frankrijk lag... In het begin van de 'show' zat het vooraan helemaal vol kinderen, maar na een paar melodietjes ging het duidelijk vervelen en werd het beduidend minder druk in de spiegeltent. Op een bapaald moment begon de man 'bekende' melodietjes te spelen waarvan de kinderen de titel mochten raden. Allemaal Franse liedjes natuurlijk.

Na het optreden trokken we naar het zelfbedieningsrestaurant, want we hadden ondertussen toch al wat honger gekregen. Het was inmiddels even over half vier, dus de middagdrukte in het restaurant was al lang voorbij. Na enig twijfelen bestelden Miche en Geert elk een spaghetti. Annelies haalde bij een nabijgelegen kraampje liever een worstenbroodje. De spaghettisaus was erg zoet. We begonnen te vermoeden dat ze er tomatenketchup in gekieperd hadden in plaats van tomaten. Volgende keer toch maar beter weer vol-au-vent met frietjes kiezen...

Terwijl we toch in de buurt waren, brachten we meteen een bezoek aan het Huis van de Kerstman. De rij voor het huis was niet erg lang, maar dat was slechts schijn. Binnen was er nog een behoorlijk lange wachtlus, maar dat kon je van buiten natuurlijk niet zien. Uiteindelijk kwamen we bij de kerstman aan, waar we mochten poseren voor een foto, die genomen werd door een jobstudentje met een nietig compactcameraatje. Bellewaerde kan zich kennelijk geen professionele fotograaf veroorloven. Over enkele dagen kunnen we de foto op de website vinden. Van de kerstman krijgt annelies nog een rendiergewei.

Vervolgens gaan we aanschuiven bij Houdini's Magische Huis, waar we meteen binnen kunnen. Toch altijd weer leuk, zo'n madhouse-illusie. Daarna trekken we weer naar de andere kant van het park. Onderweg maken Miche en Annelies een ritje op de Snow Express, zoals de Keverbaan in de winter heet, en daarna gaan we samen in de Old Timers. Annelies kruipt achter het stuur, en we rijden in het donker door het sfeervol verlichte iglodorp.

We komen ook weer langs de ijssculptuur. Ondertussen staat er ook een zwaan bij, en die wordt prachtig verlicht door van kleur wisselende led-verlichting. Annelies vindt het natuurlijk jammer dat de zwaan, en niet de dolfijn, verlicht is. Maar de man die de ijssculpturen bewaakt, is erg toegeeflijk en plaast op verzoek de lamp bij de dolfijn. Annelies mag er zelfs even heel dicht bij gaan poseren voor een foto, wat haar natuurlijk erg gelukkig maakt.

Wegens de kou ziet Miche El Volador niet zo goed zitten, maar Geert offert zich op om zich samen met Annelies in de hoogte te laten doldraaien. Daarna willen we nog naar de 4D-film Santa's Polar Blast, maar we kunnen er net niet meer bij. Omdat de voorstelling telkens twintig minuten duurt en afwisselend in het Nederlands en in het Frans wordt gehouden, en omdat er tussen de voorstellingen door nog telkens een kwartier zit voor de publiekswissel, betekent dit dat we ongeveer een uur zouden moeten wachten. We besluiten dus maar de wachtrij te verlaten en een worstenbroodje of een warme wafel te gaan eten.

Ondertussen had Miche ontdekt dat je een beker kunt kopen die je dan de hele dag gratis kon navullen met warme dranken aan de kraampjes. Als ze dat nu eens eerder geweten had!

Daarna willen we naar huis. Of beter: Miche en Geert willen naar huis, Annelies wil natuurlijk liever blijven tot sluitingstijd (20.00 uur). Maar wegens de kou zien Miche en Geert dat toch niet meer zitten. Dus rond 19.00 uur trekken we, onder protest van Annelies, naar de parking. Gelukkig blijkt ons autootje geen last te hebben van de vrieskou en start de wagen zonder problemen.

Het was een leuke maar koude dag. Volgende winter willen we toch eens iets anders: dan proberen we waarschijnlijk voor het eerst de Winter-Efteling uit...

Foto's

Koppelingen

Sedert vandaag kon je in het planetarium van de Volkssterrenwacht Beisbroek kennis maken met het nieuwe full dome videoprojectiesysteem, vooralsnog een primeur voor België. De Zeiss-projector die de sterrenhemel op de koepel van het planetarium projecteert, wordt voortaan aangevuld door twee digitale videoprojectoren die samen voor een koepelvullend bewegend beeld zorgen.

Het project kon gerealiseerd worden mede dankzij financiële steun van de overheid, in het kader van het Internationale Jaar van de Sterrenkunde in 2009.

De leden van de sterrenwacht - waartoe ik dus behoor - mochten vanmorgen samen met hun gezin al een kijkje gaan nemen. Vanaf deze namiddag kon ook het grote publiek kennis maken met het nieuwe systeem. De voorstelling, die je nog de hele kerstvakantie dagelijks kunt gaan bekijken, heeft als thema zwaartekracht en zwarte gaten. Een bijzonder interessant en zeer indrukwekkend programma.

Absoluut de moeite waard om eens te gaan bekijken!

Koppeling

Vorige week donderdag alweer naar de bios geweest, naar een film die al een poosje op mijn lijstje stond: The Day the Earth Stood Still, een remake van de gelijknamige sciencefictionklassieker uit 1951. De versie van 2008 heeft uiteraard veel betere special en visual effects dan zijn voorganger, maar de kern van het verhaal is min of meer hetzelfde, en bovendien nog steeds erg actueel.

De Aarde krijgt het bezoek van een buitenaards wezen, Klaatu genaamd, dat een menselijke gedaante heeft aangenomen. De boodschap die hij brengt, is dat hij de Aarde komt redden... van de mensheid, die een bedreiging voor de planeet vormt. Dr. Helen Benson, een exobiologe, en haar stiefzoon Jacob proberen Klaatu te overtuigen dat de mensheid nog een laatste kans verdient.

Een film met een boodschap dus. En die boodschap is: we zijn druk bezig onze planeet om zeep te helpen en als we daar niet dringend wat aan doen, dan is het te laat. De Aarde verdient beter...

Met Keanu Reeves als Klaatu, Jennifer Connelly als Dr. Benson en Kathy Bates (die je ongetwijfeld nog kent als the unsinkable Molly Brown uit Titanic) als spreekbuis van het Witte Huis.

Koppelingen

Een poosje geleden ben ik op een vrijdagnamiddag naar de bios geweest. Ik had voor de namiddagvoorstelling gekozen om de drukte van de vrijdagavond te ontlopen. Maar dat het zó rustig zou zijn, had ik me toch ook weer niet voorgesteld. Ik bleek namelijk de hele bioscoopzaal voor mij alleen te hebben! Ik kon dus in optimale omstandigheden van de film genieten, zonder geritsel van zakjes chips en gekraak van popcorn om me heen. Zalig gewoon.

Als kind heb ik heel wat verhalen van Jules Verne gelezen. Uiteraard behoorde ook 'Reis naar het middelpunt der Aarde' tot de boeken die ik in mijn jeugdjaren gretig verslonden heb. Op dat boek is Journey to the Center of the Earth gebaseerd. Ik was er dus wel een beetje benieuwd naar, voornamelijk uit jeugdsentiment. Mijn nieuwsgierigheid werd echter nog versterkt door het feit dat Brendan Fraser (The Mummy) een hoofdrol vertolkt én doordat het om een 3D-film gaat.

Erg geloofwaardig en wetenschappelijk accuraat is het verhaal allesbehalve, maar ach wat. Ik zou pagina's vol kunnen schrijven over wat er allemaal mis is met de wetenschap van Journey 3D, maar dat kan wachten tot een andere keer. Als je er niet te veel over nadenkt, is het wel anderhalf uur pure ontspanning. Lekker ouderwets avontuur, waarbij de helden diep onder de grond een nieuwe wereld met intrigerende levensvormen en fantastisch mooie landschappen ontdekken, in benarde situaties verzeild raken en meermaals op het nippertje aan de dood ontsnappen. Al moet je er wel een stuk of twintig 'cheap 3D tricks' bij nemen, om de woorden van Fozzie Bear in Muppets 3D te gebruiken. Geen hoogstaande cinema, maar wel een prima remedie om eventjes aan de sleur van alledag te ontsnappen.

Koppelingen

Vorige week donderdag al meteen naar Quantum of Solace geweest, de nieuwe James Bond, amper één dag nadat hij in de Belgische zalen kwam. Zoals verwacht zat de zaal aardig vol.

Voor het eerst is dit een Bond-film die een direct vervolg is op de vorige. Quantum of Solace gaat verder waar Casino Royale eindigde, in dezelfde stijl als zijn voorganger. Met Casino Royale werd de 007-franchise in 2006 nieuw leven ingeblazen, met nieuwkomer Daniel Craig als de beroemde Britse geheimagent. In de aanloop naar de première van Casino Royale hadden velen hun bedenkingen bij de keuze van Craig als Bond, maar de man heeft zeker niet teleurgesteld, integendeel. De meeste Bond-fans waren meteen voor hem gewonnen.

Casino Royale was duidelijk een Bond nieuwe stijl. Met iets minder humor, met nog meer actie en met meer en explicieter geweld. Met ook een meer realistische en menselijker James Bond. Wie mij kent, weet dat ik het niet zo begrepen heb op geweld. Ik ben weliswaar een fan van James Bond, maar ik houd eigenlijk niet van geweld en vechtscènes. Van nature ben ik een geweldloos iemand. Toch blijf ik een Bond-fan, want alle andere ingrediënten die een Bond-film definiëren, zijn nog steeds present.

Eén van die ingrediënten is ongetwijfeld de aanwezigheid van exotische locaties. Bond reist wat af. Ook in Quantum of Solace. Het begin van de film speelt zich af in het Italiaanse Siena. Het is erg leuk om in een Bond-film locaties tegen te komen waar je zelf ooit geweest bent. Zo'n moment van herkenning had ik al aan het einde van Casino Royale, met de scènes in Venetië, en zo'n moment had ik ook nu weer met Siena, het sympathieke middeleeuwse stadje in Toscane met het beroemde Piazza del Campo, waar jaarlijks de Palio plaatsvindt. Voor Quantum of Solace werden er opnamen gemaakt tijdens die Palio, een eeuwenoude paardenrace die zijn oorsprong vindt in de 13e eeuw.

Een andere locatie waarvan ik wist dat hij in de film gebruikt zou worden – maar waar ik helaas nog niet zelf geweest ben – is de Atacamawoestijn in Chili. Niet dat ik per se naar de Chileense woestijn wil, maar dat is wel de locatie van de Paranal-sterrenwacht van de ESO (European Southern Observatory), waar ik als (amateur)astroom natuurlijk grote belangstelling voor heb. Het hotel dat in de film gebruikt wordt, is het hotel waar de sterrenkundigen verblijven. De explosies en de brand in Quantum of Solace zijn overigens special effects die grotendeels in de studio werden opgenomen. Het hotel staat er dus nog steeds...

Iemand vroeg me wat 'Quantum of Solace' eigenlijk betekent. Welnu, het betekent zoiets als 'een klein beetje troost'. Een 'quantum' is een kleine hoeveelheid van iets, denk maar aan de kwantumfysica, de wetenschap die zich bezighoudt met de studie van de allerkleinste elementaire deeltjes waaruit het heelal is opgebouwd. En 'solace' is natuurlijk verwant met het Nederlandse woord 'soelaas'. Een klein beetje troost is inderdaad wat Bond nodig heeft na het verraad en de dood van Vesper aan het einde van Casino Royale. Maar zoals vaak met dergelijke filmtitels, zit er een tweede betekenis in. 'Quantum' blijkt namelijk ook de naam te zijn van de geheime organisatie waartegen MI6 en Bond in dit vervolg ten strijde trekken.

Quantum of Solace heeft mij niet teleurgesteld. De achtervolgingen waren weer spectaculair en de actiescènes waren fenomenaal. Alleen vond ik Greene, de slechterik met dienst, deze keer niet echt een sterk personage. De soundtrack van David Arnold slaagt er weer in om die typische Bond-sound te creëren. Maar de titelsong 'Another way to die' van Jack White en Alicia Keys vond ik toch eigenlijk maar niks.
 

Koppelingen

Traditioneel vindt van 31 oktober tot 11 november in Antwerpen weer de boekenbeurs plaats. Vorig jaar heb ik het evenement noodgedwongen overgeslagen, maar dit jaar was ik weer present. Al had ik zo te zien niet de juiste dag uitgekozen voor mijn bezoek. Het was er bijzonder druk, en daar houd ik niet zo van. Je kon er over de koppen lopen. Bij mijn thuiskomst zag ik vanavond op het tv-journaal dat de boekenbeurs vandaag voor heel wat verkeersellende gezorgd had. Net als ik hadden de meeste Belgen vandaag een dagje vrij, en velen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar de boekenbeurs te trekken. Gelukkig stond ik vandaag zelf niet in de file en had ik geen parkeerproblemen, want ik ben lekker met de trein geweest, die vandaag voor een keer zelfs helemaal op tijd reed (maar wel behoorlijk vol zat).

Het was overigens een hele poos geleden dat ik nog in Antwerpen geweest was, en ik was aangenaam verrast om te zien dat de verbouwingen aan het Centraal Station nu aan de binnenkant helemaal af zijn.

Op de beurs was er soms geen doorkomen aan. De grootste samenscholingen deden zich voor aan de standen waar bekende Vlamingen (de zogenaamde BV's) hun boeken signeerden. Ik moet helaas vaststellen dat de meeste mensen tegenwoordig bijna geen aandacht meer hebben voor de 'echte' auteurs, maar dat ze wel massaal in de rij gaan staan voor een gesigneerd boek van een of andere BV, die het boek in de meeste gevallen trouwens niet eens zelf geschreven heeft en gebruik maakt van een ghostwriter. Daar doe ik natuurlijk niet aan mee. Die BV's interesseren me geen zier.

Ik heb weinig boeken meegebracht, want er ligt hier eigenlijk nog een stapeltje te wachten tot ik tijd heb om er eens aan te beginnen, en bovendien lees ik meestal Engelstalige boeken en die zijn op de Antwerpse boekenbeurs bijzonder schaars. Maar toch heb ik genoten van mijn dagje boekenbeurs. Het is altijd leuk om in het enorme aanbod van boeken even op zoek te gaan naar de dingen die mij interesseren. Maar ik denk toch dat ik volgend jaar een andere dag zal uitkiezen...
 

Koppelingen

www.boek.be
www.boekenbeurs.be

Op die manier kun je in Kinepolis de opera meemaken op hetzelfde moment dat hij in New York wordt opgevoerd. Bovendien krijg je er ook nog een exclusief kijkje achter de schermen bij. Letterlijk dan. Vóór de opvoering begint, zien we hoe de maestro vanuit de regiekamer naar de orkestbak geroepen wordt en tijdens de pauze zien we wat zich achter het doek afspeelt en krijgen we een interview met de hoofdrolspelers te zien.

Eén van de opera's die dit seizoen op het programma stonden, trok mijn bijzondere aandacht: Doctor Atomic van John Adams, een moderne opera uit 2005, die het verhaal vertelt van het wetenschappelijk team onder de leiding van J. Robert Oppenheimer, dat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in Los Alamos de atoombom ontwikkelde: het Manhattan Project. Wegens mijn interesse in (kern)fysica mocht ik deze opera zeker niet links laten liggen. Slechts bitter weinig opera's hebben wetenschappers in de hoofdrollen.

Kinepolis doet zijn best om de bezoeker toch een beetje het gevoel te geven dat hij écht een avondje naar de opera gaat, met een glaasje schuimwijn vóór de voorstelling begint of tijdens de pauze. Ik heb erg van de voorstelling genoten. Het was een verrijking om het verhaal van Oppenheimer en het Manhattan Project eens in de vorm van een opera voorgeschoteld te krijgen.

Koppelingen

Sinds vorige week vrijdag mag ik mezelf de trotse bezitter van een digitale spiegelreflexcamera (een DSLR) noemen. Ik heb erg lang met de aankoop gewacht. Lang geleden, in het analoge tijdperk, heb ik nog heel wat jaartjes met een ouderwetse analoge spiegelreflex gefotografeerd. Daarna hebben we een digitale compactcamera aangeschaft, waar we het nu al bijna zes jaar mee doen. Op dat ogenblik waren die dingen nog behoorlijk prijzig. Ondertussen daalde de kostprijs van een digitale spiegelreflex en tegelijkertijd stegen de mogelijkheden ervan en werd de kwaliteit van de foto's alsmaar beter. Die trend zal vermoedelijk nog wel een tijdje blijven doorgaan, maar ik heb besloten niet langer meer te wachten. De prijs-kwaliteitverhouding zit momenteel op een behoorlijk aanvaardbaar niveau.

Vrijdag heb ik dus toegehapt. Na een korte vergelijkende studie via het internet was de keuze al snel gevallen op een Nikon D90, een gloednieuw model met verrassend veel mogelijkheden, samen met een 18-105 mm VR-objectief. De 'VR' staat voor 'vibration reduction', een stabilisatiesysteem dat in het objectief ingebouwd zit en ervoor moet zorgen dat in moeilijke omstandigheden ook zonder statief scherpe foto's gemaakt kunnen worden. Meteen ook maar enkele onmisbare toebehoren aangeschaft, zoals een UV-filter, een reservebatterij en twee geheugenkaartjes van 4 GB elk. Daar kom ik voorlopig wel even mee toe.

Het toestel heeft alles wat een enthousiaste amateurfotograaf van een DSLR mag verwachten. En meer, want de Nikon D90 kan behalve foto's zelfs HD-video's maken. Een leuke bijkomstigheid, maar dat was niet de hoofdreden waarom ik voor de D90 gekozen heb. Enkele van de vele pluspunten zijn de superieure CMOS-beeldchip, de snelheid (tot 4,5 foto's per seconde), een beeldresolutie van 12,3 megapixel, de hoge lichtgevoeligheid (tot 6400 ISO) in combinatie met de bijzonder lage ruis, het geavanceerde onderwerp- en gezichtsherkenningssysteem, de vele instelmogelijkheden en het comfortabele grote scherm (3 inch), waarop de gemaakte foto's uitstekend te beoordelen zijn en het navigeren doorheen de menu's een waar plezier is.

Uiteraard ben ik na de aankoop meteen even op stap gegaan om mijn nieuwe camera uit te proberen. Dat kon, want de batterij bleek al opgeladen én het was mooi weer. Ik had er even voor gevreesd dat mijn geduld na aankoop van mijn nieuwe toestel eerst op zijn minst nog enkele uren op de proef zou worden gesteld terwijl de batterij werd opgeladen, maar die vrees bleek dus ongegrond.

De resultaten van mijn probatio pennae waren in ieder geval zeer bemoedigend. Ik moet natuurlijk wel nog een beetje leren waar alle knopjes zitten, hoe ik snel terugvind wat ik zoek in de uitgebreide menustructuur, en hoe ik door te experimenteren met de vele instellingen mijn creativiteit ten volle kan botvieren. Zondag werd mijn nieuwe toestel dan meteen al ingezet voor het serieuzere werk, want toen was ik van dienst om foto's te maken in de kerk, op de doop van neefje Nicolas. Tot mijn grote opluchting - je weet maar nooit, eerste opdracht met zo'n nieuw toestel... - was iedereen bijzonder tevreden met het resultaat, ikzelf inbegrepen. Op Halloween staat er weer een belangrijke fotoreportage op het programma, dus ik heb tot dan de tijd om wat meer vertrouwd te raken met mijn nieuwe fototoestel.

Na een hele tijd aanmodderen met een compactcameraatje is dit een ware verademing. Behalve het voor de hand liggende feit dat ik met mijn nieuwe speeltje ontegensprekelijk veel mooiere en creatievere foto's kan maken, heeft het kleinood nog heel wat extra voordelen. Om te beginnen was met de compactcamera de batterij veel eerder leeg. Het was met dat apparaat ook een onbegonnen zaak om meerdere foto's snel achter elkaar te maken. Ik moest steeds wachten tot de foto op het geheugenkaartje bewaard was en de batterij weer een beetje op zijn positieven gekomen was, zeker na gebruik van de flitser. Daardoor heb ik al heel wat fotomomenten gemist! Mijn nieuwe DSLR heeft daarentegen een enorm snelle respons. Na het maken van een foto kan ik zonder problemen al meteen een nieuwe maken. Ook wanneer ik het toestel pas heb ingeschakeld, kan ik al onmiddellijk een foto nemen zonder noemenswaardige wachttijd. Zelfs in- en uitzoomen gaat nu sneller, want dat gebeurt gewoon door een draai aan de brede zoomring op het objectief en niet meer via knopjes die een motortje in gang zetten. Een ware luxe! Het toestel heeft weliswaar live view, maar het is ontzettend cool om weer gewoon door de zoeker te kunnen kijken om de compositie te bepalen. Ik kan zelfs een preview krijgen van de scherptediepte.

Je hebt al begrepen dat ik erg in mijn nopjes ben met mijn nieuwe camera. Ik hoop er nog lang plezier van te hebben en nog massa's prachtige foto's te kunnen maken. Tot nu toe heb ik maar één voor de hand liggend nadeel kunnen ontdekken: de D90 + 18-105 mm VR-combinatie neemt natuurlijk meer plaats in weegt behoorlijk veel, maar ach, je moet er wat voor over hebben...

Koppeling

Gisteravond heb ik het FACTS-weekend in schoonheid afgesloten met John Williams in concert, een groots jubileumconcert ter gelegenheid van de 35e editie van het Filmfestival van Gent. Het concert vond plaats in 't Kuipke, vlakbij het ICC, in het Gentse Citadelpark.

Op het programma stonden zowel bekende als minder bekende filmmelodieën van de grootmeester. John Williams is zonder enige twijfel de allergrootste componist van onze tijd. Zijn scores voor grootse filmepossen als Star Wars, Indiana Jones en Harry Potter maken deel uit van ons collectieve gehoor. Hoewel hij wellicht het bekendst is omwille van de heroïsche thema's die hij voor deze en andere filmreeksen componeerde, is John Williams een filmcomponist die heel wat verschillende genres aankan. Dat bewees hij met de zondermeer sublieme soundtrack voor Schindler's List, die totaal niet lijkt op zijn scores voor de eerder genoemde films. Ook zijn muziek voor The Terminal en Amistad is ronduit prachtig. Ik zou nog lang kunnen doorgaan met het spuien van superlatieven en lovende bewoordingen over zowat al zijn filmmuziek, maar een opsomming van alle films waarvoor John Williams de soundtrack componeerde, zou veel te lang worden. De man is een bijzonder productief en immens talentvol muzikaal genie, en hij mag mij al jaren tot zijn ongetwijfeld indrukwekkend aantal trouwe fans rekenen. Williams werd (tot nu toe) maar liefst 45 keer genomineerd voor een Oscar, en mocht vijf van de begeerde beeldjes ook daadwerkelijk mee naar huis nemen. Daarnaast won hij nog 4 Golden Globes, 7 BAFTA Awards en 10 Grammy Awards. Wie doet hem dat na?

Het programma bestond uit muziekstukken die John Williams speciaal voor uitvoering tijdens concerten had geselecteerd en bewerkt, uit films als Hook, Far and Away, The Terminal, Memoirs of a Geisha, Close Encounters of the Third Kind, 1941, Schindler's List, Jaws, E.T., Raiders of the Lost Ark, The Patriot, Saving Private Ryan, Harry Potter and the Sorcerer's Stone, Harry Potter and the Prisonar of Azkhaban, Home Alone, Amistad en Star Wars (episodes I, II, III en IV). Tijdens de uitvoering was op een groot scherm achter het podium een montage te zien van filmbeelden uit de betreffende films. Zo kon het publiek nog eens talloze filmhoogtepunten herbeleven, zoals het contact met de buitenaardsen uit Close Encounters, de paniek op het strand uit Jaws, de vliegende fietsen uit E.T., de waanzin van de oorlog uit Schindler's List en Saving Private Ryan, en de talloze lichtsabelconfrontaties uit de Star Wars-films.

Voor een vlekkeloze vertolking van Williams' onvergetelijke filmmuziek zorgden de Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest (twee namen, één orkest!), het Vlaams Radio Koor, het vocaal ensemble Musa Horti en het Kinderkoor van de Vlaamse Opera. Alles onder de deskundige leiding van Dirk Brossé. Solist Eddy Vanoosthuyse nam de klarinetsolo uit The Terminal voor zijn rekening en Henry Raudales gaf een schitterende vertolking van de vioolsolo uit Schindler's List.

Over het concert zelf niets dan lof, maar de locatie was naar mijn bescheiden mening toch niet optimaal. 't Kuipke leidt nu een tweede leven als zaal voor evenementen en concerten, maar is eigenlijk een overdekte wielerbaan. De ombouw tot concertzaal heeft zich beperkt tot het installeren van luidsprekers en spots aan het plafond. De zitjes op de betonnen tribune zijn weinig comfortabele houten klapstoeltjes, en van akoestische wand- en plafondbekleding zoals in een echte concertzaal is natuurlijk geen spoor te bekennen.

De spots die tijdens de opvoering het podium verlichtten, waren voor de voorstelling en tijdens de pauze rechtstreeks op het publiek gericht. Gelukkig had ik mijn zonnebril bij, want de spots schenen recht in mijn ogen. Vrij ongezellig dus. In die omstandigheden, met verlichting die van tientallen meters ver komt, meer van opzij dan van boven, is het ook een zo goed als onbegonnen zaak om in het programmaboekje te lezen. Ook de beenruimte is erg beperkt. Ik vind het een onaantrekkelijke en oncomfortabele zaal.

Maar goed, ondanks deze kleine minpuntjes heb ik natuurlijk wel ontzettend van dit concert genoten. Zoals gezegd ben ik al jarenlang een trouwe fan van de muziek van John Williams, en heel wat van de films waarvoor hij de muziek componeerde, behoren tot een genre dat mij nauw aan het hart ligt. Ik heb uiteraard heel wat filmmuziek van Williams gewoon thuis op cd, maar om stukken als Dual of the Fates uit Star Wars: The Phantom Mencace of Dry your Tears, Afrika uit Amistad in een avondvullend programma te horen vertolken door een groot symfonieorkest en koren met een internationale reputatie, is natuurlijk een feest voor het oor. Ook de vertolking van het thema uit Schindler's List was een van de vele hoogtepunten van het concert.

Het Filmfestival van Gent heeft nog later deze week meer muziek in petto, en wordt op 18 oktober afgesloten met de uitreiking van de World Soundtrack Awards. Maar dat evenement zal ik op tv moeten volgen. Het wordt daags nadien integraal uitgezonden op het digitale kanaal Canvas+.
 

Koppelingen

Voor het vierde jaar achter elkaar ben ik vandaag weer naar Gent gespoord voor FACTS, de grootste beurs in de Benelux op het gebied van comics, anime en sciencefiction. Voor mij amper 23 minuten sporen, maar heel wat bezoekers kwamen blijkbaar van verder, te oordelen aan de vele flarden van conversaties in het Frans, Duits, Engels of Hollands die ik kon opvangen.

Er waren dit jaar twee Q&A-sessies die ik per se wou bijwonen. De eerste was een Stargate-sessie met Paul McGillion (Carson Beckett), Cliff Simon (Ba'al) en last but not least Morena Baccarin (Adria), die mij al langer tot haar fans kon rekenen dankzij haar rol als Inara in Joss Whedons briljante maar véél te vroeg stopgezette serie Firefly.

Paul McGillion had ik vorig jaar al op FedCon gezien. Sedertdien is bekend geraakt dat hij ook een klein rolletje zal krijgen in de nieuwe Star Trek-film, die in mei volgend jaar in de zalen komt (en waar ik vol ongeduld naar uitkijk). Op de vraag in welke sf-serie(s) hij nog meer zou willen meedoen mocht hij de kans krijgen, antwoordde hij prompt dat hij dolgraag de volgende Doctor Who wil worden, wat aan het spontaan applaus te merken bij heel wat fans bijzonder goed onthaald werd.

Het drietal Stargate-acteurs vormde overigens een internationaal gezelschap: Morena Baccarin is afkomstig uit Brazilië, Paul McGillion uit Schotland en Cliff Simon uit Zuid-Afrika.

Aan het begin van de Stargate-sessie werd eerst nog bij wijze van eerbetoon een video-opname vertoond van Don S. Davis' bezoek aan FACTS in 2005. Don S. Davis, gekend bij de Stargate-fans als General Hammond, overleed eerder dit jaar op 65-jarige leeftijd. Hij was een erg sympathiek man en erg geliefd bij de fans.

De tweede Q&A-sessie stond met Richard Hatch helemaal in het teken van Battlestar Galactica. Richard Hatch stond vorig jaar al op de affiche van FACTS en dit jaar nog op de affiche van FedCon, maar was beide keren helaas niet komen opdagen wegens andere verplichtingen. Acteurs moeten nu eenmaal in de eerste plaats acteren, en kunnen enkel naar conventies komen als ze vrij zijn. Dus hij had wat goed te maken. Gelukkig was hij nu wel present, en hij had exclusief videomateriaal bij.

Richard Hatch vertolkte in 1978 al de rol van Apollo in de originele Battlestar Galactica en speelt in de nieuwe reeks de rol van Tom Zarek. Tussen beide reeksen door heeft hij verwoede maar helaas vergeefse pogingen gedaan om de BSG-franchise nieuw leven in te blazen. Hij heeft met eigen middelen (maar met medewerking van heel wat acteurs uit de originele reeks) een aantal trailers gemaakt in de hoop de studio te overtuigen een vervolgserie te maken. Enkele van die trailers (o.a. Battlestar Galactica: The Second Coming) liet hij ons zien en ze waren inderdaad bijzonder knap gemaakt. Dat de originele reeks een zo kort leven beschoren was, had overigens niets te maken met kijkcijfers, maar alles met de hoge productiekosten.

Voor de rest natuurlijk weer héél veel stands met merchandising op FACTS 2008. Gelukkig kan ik mezelf behoorlijk in toom houden, maar ik kan me best voorstellen dat heel wat bezoekers bij het zien van al dat moois niet aan de verleiding kunnen weerstaan en met een fortuin aan spulletjes naar huis gaan. Sommige mensen verlaten met grote kartonnen dozen of met tientallen plastic zakjes het ICC, of moeten de auto voorrijden om alles te kunnen inladen. Behalve een feest voor de fans, is FACTS ongetwijfeld ook een feest voor de vele handelaars!
 

Koppeling

Het is weer een poosje stil geweest op mijn blog, maar dat komt doordat ik weer ontzettend druk bezig ben met van alles en nog wat. Ik wou dat een dag 26 uren telde. Ik heb de laatste weken niet eens de tijd gehad om naar de bioscoop te gaan.

Maar ik heb wel weer een filmpje klaar. Wie mijn YouTube-kanaal of mijn Facebook-pagina in de gaten houdt, heeft het wellicht al gezien, maar voor alle anderen zet ik het hier ook nog maar even neer. Het is een montage van de hoogtepunten uit de dolfijnenshow van het Boudewijn Seapark.

En ik heb ondertussen ook de truc gevonden om high quality YouTube-filmpjes te embedden. Ziehier:

Video: Dolfijnenshow Boudewijn Seapark 2008
 

Koppeling

Oef, we zijn er nog steeds. De wereld is nog niet vergaan. Daar hadden doemdenkers immers voor gevreesd, toen gisteren in Genève de Large Hadron Collider in werking werd gesteld. Een poosje geleden wijdde ik er al een stukje aan.

Overigens werd gisteren alleen maar voor het eerst een protonenbundel in één richting door de deeltjesversneller gejaagd. De botsingen van twee protonenbundels, die in tegenovergestelde richting door de LHC bewegen, is pas voor later. Maar geen nood, ook dan zal de wereld niet vergaan. Wie daar nog steeds bang voor is, is gewoon verkeerd ingelicht. Dat de LHC een zwart gat zal creëren waarin onze planeet compleet zal verdwijnen, is gewoon fysisch onmogelijk. Het einde van de wereld is al zo vaak voorspeld, en iedere keer hadden de doemdenkers en onheilsprofeten ongelijk, want kijk: we zijn er nog steeds!

Ik was aangenaam verrast door de vele aandacht die het opstarten van de LHC gisteren in de verschillende nieuwsmedia kreeg. Het is lang geleden dat een wetenschappelijk onderwerp nog zo uitgebreid onder de aandacht van het grote publiek werd gebracht.

Gisteren had Google voor de gelegenheid trouwens zijn logo aangepast:

De experimenten met de deeltjesversneller, de grootste en krachtigste ter wereld, moet de wetenschappers antwoorden geven op een hoop vragen waar ze nu nog mee zitten. Eén van de dingen die men met de LHC hoopt aan te tonen, is het bestaan van het Higgs-boson, een elementair deeltje dat volgens de theorie moet bestaan maar nog nooit is waargenomen. Het deeltje zou verantwoordelijk zijn voor het feit dat bepaalde andere deeltjes massa bezitten. Bij wijze van grap heeft Stephen Hawking, wellicht de beroemdste fysicus van onze tijd, er 100 dollar op verwed dat het Higgs-boson niét gevonden zal wedden...

De man in de straat vraagt zich wellicht af waar het allemaal goed voor is: de bouw van de Large Hadron Collider heeft een massa (no pun intended) tijd en geld gekost, en dat allemaal om de nieuwgierigheid van een stelletje wetenschappers te bevredigen, zo wordt gedacht. Ook de werkingskosten zijn niet gering. Welnu: hier kan ik het volgende op antwoorden. Om te beginnen gaat het inderdaad om heel veel geld, maar het is tenminste goed besteed. Dat kun je niet zeggen van de vele miljarden die de laatste jaren aan oorlogstuig uitgegeven worden.

Ja, het is goed besteed. Want het gaat er niet alleen om de nieuwsgierigheid van de fysici te bevredigen. Het gaat hier weliswaar om fundamenteel onderzoek, het verwerven van kennis om de kennis, maar fundamenteel onderzoek leidt altijd tot praktische toepassingen en nieuwe wetenschappelijke inzichten liggen altijd aan de basis van technologische vooruitgang, en dat zal ook hier ongetwijfeld het geval zijn. De kosten komen dus vóór de baten, maar dat de mensheid er baat bij zal hebben, staat buiten kijf.

Tot slot nog een cool YouTube-filmpje: The Large Hadron Rap. Geeky!

Koppeling

Social networking zit in de lift. Het aantal social networking sites swingt dezer dagen de pan uit. Dat is fijn, maar ook weer niet. De bedoeling van zo'n website is dat je er een profiel op aanmaakt (een webpagina met informatie over jezelf) en dat je vervolgens op zoek gaat naar vrienden en bekenden die hetzelfde hebben gedaan. Heb je zo iemand gevonden, dan kun je beide profielen aan elkaar koppelen. Op die manier ontstaat na verloop van tijd een heel netwerk van mensen die elkaar kennen.

Allemaal prima. Op die manier kun je contact met elkaar houden en misschien wel enkele oude bekenden terugvinden. Het probleem is echter dat er zoveel verschillende social networking sites zijn. Als een deel van je vrienden op MySpace zit, een ander deel op Facebook, nog een ander deel op Netlog, op LinkedIn, op Windows Live Spaces of op Bebo, en sommigen hebben ook nog een account op YouTube voor hun filmpjes, eentje op Blogger om te bloggen en een op Picasaweb of Flickr waar ze hun foto's plaatsen, dan valt het niet mee om iedereen te vinden en te blijven volgen. Je bent dan haast verplicht om op elk van die sites een profiel aan te maken, zodat je kunt connecteren met je vrienden in dat netwerk.

En dat is waar ik momenteel mee bezig ben. Ik had al een poosje een account hier op Windows Live Spaces, op MySpace, op Netlog en op YouTube; ik heb nu ook accounts aangemaakt op Facebook en Plaxo. Die laatste site is een bijzondere. Bij Plaxo hebben ze ingezien dat het niet meevalt om bij te houden wat al je contacten online uitspoken wanneer je telkens op al die verschillende netwerken moet inloggen. Plaxo heeft de oplossing: iedereen die bij Plaxo een profiel aanmaakt, kan zijn of haar profielen van andere social networking sites daaraan koppelen. Zodoende moet je nog maar één site in de gaten houden: Plaxo, en je weet meteen ook wat je Plaxo-contacten op Blogger, MySpace, Facebook, Picasaweb of op YouTube gepost hebben... Allemaal goed en wel natuurlijk, als iedereen Plaxo zou gebruiken. Helaas is dat uiteraard bij lange na (nog?) niet het geval.

Het viel me trouwens op dat, hoewel het aantal mensen met een profiel op een of andere social networking site ondertussen gigantisch is, het eigenlijk om een bedroevend klein percentage van de mensheid gaat. Ik heb de voorbije dagen de belangrijkste social networking sites doorzocht op familieleden, vrienden, bekenden, collega's en ex-klasgenoten, maar ik heb slechts een bijzonder klein aantal van hen kunnen vinden... Blijkbaar heeft anno 2008 nog lang niet iedereen de weg naar de netwerksites gevonden.
 

Koppelingen

nl.netlog.com
spaces.live.com
www.bebo.com
www.blogger.com
www.facebook.com
www.flickr.com
www.linkedin.com
www.myspace.com
www.picasa.google.com
www.plaxo.com
www.youtube.com

Wie is de grootste Belgische wetenschapper? Die vraag stelt Eos-magazine zich naar aanleiding van de 25e verjaardag van het populair-wetenschappelijke maandblad.

Denk je het antwoord op die vraag te weten, dan kun je vóór 26 september je stem uitbrengen op www.degrootstewetenschapper.be. Je kunt kiezen uit een short list die tot stand kwam met medewerking van de Belgische universiteiten en een jury van wetenschapsjournalisten.

Na lang en rijp beraad heb ik uiteindelijk mijn stem uitgebracht op Georges Lemaître, de grondlegger van de big bangtheorie. Deze priester-astrofysicus was al genomineerd voor de titel van grootste Belg in 2005, maar toen ging de eer uiteindelijk naar pater Damiaan.

De winnaar wordt op 23 oktober bekendgemaakt in het extra dikke jubileumnummer van Eos-magazine.
 

Koppelingen

Vorige week The Dark Knight gezien, de langverwachte en veelbesproken nieuwe Batman-film. Vroeger was ik eigenlijk niet zo'n Batman-fan. Als kind had ik natuurlijk wel Batman en Robin gezien op tv, maar toen de eerste Batman-bioscoopfilm uitkwam, voelde ik niet meteen de behoefte om er naartoe te gaan.

Een tijd geleden heb ik de eerste drie Batman-films dan uiteindelijk op televisie gezien, maar niet Batman Begins. En dat was nu juist de film die de franchise nieuw leven heeft ingeblazen. Ondertussen heb ik 'm op dvd bekeken, zodat ik goed voorbereid naar The Dark Knight kon. En ik was aangenaam verrast, zowel door Batman Begins als door The Dark Knight.

In Batman Begins wordt Batmans oorsprong opnieuw uit de doeken gedaan: hoe hij als kind de schrik van zijn leven opdoet wanneer hij geconfronteerd wordt met een angstwekkend aantal vleermuizen, en hoe hij even later getuige is van de moord op zijn ouders. We leren wat Bruce Waynes motivatie is voor zijn transformatie tot Batman, die in de fictieve grootstad Gotham City de misdaad gaat bestrijden. We maken het ontstaan van het batpak (neen, dit is geen schrijffout) mee en leren waar de batmobiel vandaan komt. Enkele belangrijke bijrollen worden vertolkt door twee van mijn favoriete acteurs, beiden Oscarwinnaars: Michael Caine en Morgan Freeman.

The Dark Knight heeft inmiddels heel wat records gebroken en staat momenteel op de tweede plaats in het rijtje van meest succesvolle films aller tijden, enkel nog voorafgegaan door Titanic. Het succes is wellicht ook voor een deel te danken aan de bijzondere aandacht die de film in de pers kreeg toen begin dit jaar een van de acteurs, Heath Ledger in de rol van The Joker, om het leven kwam.

Ledger zet in The Dark Knight overigens een bijzonder sterke acteerprestatie neer. In zekere zin is The Joker, en niet Batman, het hoofdpersonage van de film. Batman, het alter ego van Bruce Wayne, spreekt in The Dark Knight met een nog iets diepere en hesere stem dan in Batman Begins, iets wat een beetje gaat irriteren als je erop begint te letten. Of op de lachspieren gaat werken. Ik begrijp dat Batman zijn stem opzettelijk wat vervormt om niet als Bruce Wayne herkend te worden, maar het is een beetje overdreven. Voor de rest zijn de stunts, de effecten en vooral de plot bijzonder geslaagd. Naar het einde toe wordt de film steeds spannender.

Van nu af aan ga ik de Batman-franchise dus wat van naderbij volgen, want dat er na het succes van The Dark Knight nóg een vervolg komt, staat zo goed als vast.
 

Koppelingen

Ik denk niet dat ik ooit al zo'n drukke filmzomer heb meegemaakt. Eergisteren stond ik voor een moeilijke keuze. Uit de vier films die ik niet wil missen en die momenteel in de zalen lopen – Hancock (superheldenparodie met Will Smith), WALL-E (de nieuwste Disney/Pixar-animatiefilm), The Dark Knight (de jongste aflevering in de Batman-franchise) en X-Files: I Want to Believe (de langverwachte X-Files sequel) – koos ik uiteindelijk voor de laatste.

Ik heb eens mijn statistieken geraadpleegd en gekeken naar mijn bioscoopbezoeken van de voorbije jaren. Dit zijn de gegevens:

2005: 12 bioscoopbezoeken
2006: 12 bioscoopbezoeken
2007: 14 bioscoopbezoeken
2008: 12 bioscoopbezoeken (op 1 augustus)

Dus ik zit nu al zowat aan mijn jaargemiddelde, en er staan nog heel wat releases op mijn programma. De nieuwe Batman-film (The Dark Knight) wil ik binnenkort gaan bekijken, maar de vorige (Batman Begins) heb ik nog niet gezien – shame on me! –, dus die wil ik eerst nog op dvd bekijken, want ik wil goed voorbereid naar de bios.

En behalve de genoemde films komen er binnenkort alweer een paar uit: The Mummy 3: Tomb of the Dragon Emperor lijkt me wel wat en uiteraard mag ik absoluut Star Wars: The Clone Wars niet missen. Beide films komen nog in augustus in de zalen. Daarna is het een poosje rustig tot begin november Quantum of Solace uitkomt, de nieuwe James Bond-film. En in december komt dan een remake van de scifi-klassieker The Day The Earth Stood Still.

Ook naar Journey to the Center of the Earth (gebaseerd op het gelijknamige boek van Jules Verne) ben ik erg benieuwd, maar op IMDb staat nog geen releasedatum voor België aangekondigd, dus ik heb geen idee of en wanneer die film hier uitkomt.

Gelukkig zijn er ook een paar films die ik absoluut niet wil zien, zoals het verschrikkelijk vulgaire In Bruges en het idiote Kung Fu Panda... Een twijfelgeval is Mamma Mia!, de verfilming van de succesvolle gelijknamige Abba-musical, met Meryl Streep en Pierce Brosnan. Ik zal 'm in mijn eentje wellicht niet gaan bekijken, maar als Miche 'm wil zien, ga ik wel mee...

Inmiddels ben ik weer een paar keer naar de bioscoop geweest, en zeer binnenkort staan nog meer bioscoopbezoekjes gepland, want er zijn nog enkele summer blockbusters die ik niet wil missen...

Nog vóór onze vakantie in Zwitserland heb ik het tweede luik in de Narnia-franchise gezien: The Chronicles of Narnia: Prince Caspian, het vervolg op The Lion, The Witch and the Wardrobe uit 2005.

Prince Caspian vond ik erg genietbaar, maar dat een onooglijke muis een stel krijgers onderuit haalt, vond ik toch bijzonder onwaarschijnlijk. In 2010 komt een derde Narnia-film uit: The Voyage of the Dawn Treader. Oorspronkelijk lag het in de bedoeling van Disney en Walden Media om alle zeven Narnia-boeken van C.S. Lewis te verfilmen, maar of het ooit zover komt, is ondertussen al lang niet zeker meer.

Wanted is heel andere koek. Het is een flitsende actiefilm waarin zoals gebruikelijk een aantal natuurwetten met de voeten getreden worden en waarin nogal expliciet geweld getoond wordt. Van dat laatste houd ik niet zo erg, maar voor het overige vond ik het een goede film. Eigenlijk was ik er vooral naartoe gegaan omdat twee van mijn favoriete acteurs erin meespelen: Morgan Freeman en Angelina Jolie.

Misschien komt het omdat Morgan Freemans personage Sloan heet, in ieder geval vond ik dat het verhaal nog wel enkele overeenkomsten vertoonde met J.J. Abrams' tv-reeks Alias...
 

Koppelingen

Ik had er tot nu toe nog geen stukje aan gewijd, maar dit jaar viert de NASA zijn vijftigste verjaardag. Vorig jaar heb ik wel al een stukje geschreven over een halve eeuw ruimtevaart. De geschiedenis van de ruimtevaart begon immers in 1957 in Rusland, met de Spoetnik. De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA (wat staat voor National Aeronautics and Space Administration) werd pas opgericht op 29 juli 1958, morgen precies een halve eeuw geleden.

Op dit ogenblik loopt het Space Shuttleprogramma op zijn laatste benen. Normaal gezien gaat de laatste Shuttle in 2010 de ruimte in, en dat is al heel binnenkort. De opvolgers, de Orioncapsule en de draagraketten Ares I en Ares V, zijn echter nog lang niet klaar. De eerste Orioncapsule zal vermoedelijk niet voor 2015 naar het ISS vliegen.

En dat is veel Amerikanen een doorn in het oog, want dat betekent dat de Verenigde Staten tussen 2010 en 2015 een beroep op de Russen zullen moeten doen om hun astronauten naar het internationale ruimtestation te krijgen. Velen pleiten daarom om de Shuttle nog wat langer in bedrijf te houden.

Over de opvolger van het Shuttleprogramma is trouwens ook heel wat te doen. In tegenstelling tot de Space Shuttle moet de Orion niet alleen naar het ruimtestation, maar ook naar de Maan kunnen vliegen. Dat de NASA er zo lang over doet om de nieuwe raketten te ontwikkelen begrijpen velen niet, aangezien de NASA immers in de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw al met succes een aantal keer naar de Maan is gevlogen. De Apollo was toen veel sneller operationeel, en dat met veel primitievere technologie als wat nu ter beschikking is.

Binnen de NASA werken inmiddels een aantal ingenieurs in hun vrije tijd aan een naar hun zeggen veiliger en eenvoudiger alternatief voor de Ares, dat eerder operationeel kan zijn en de naam Direct meekreeg.

In ieder geval zullen de komende 50 jaar er voor de NASA wellicht helemaal anders uitzien dan de voorbije 50 jaar. Het monopolie dat grote mogendheden als de Verenigde Staten en Rusland tot nu toe op bemande ruimtevluchten hadden, zal binnenkort verdwijnen. Bemande ruimtevaart zal al snel een commercieel gegeven worden, waarin bedrijven als Virgin Galactic een grote rol zullen spelen. Overigens maakte Virgin Galactic vandaag bekend dat het alles in gereedheid brengt voor de eerste testvluchten van de White Knight 2, het draagvliegtuig dat het nieuwe SpaceShipTwo op weg naar de ruimte moet helpen. Als alles goed gaat, kunnen dan vanaf eind volgend jaar al de eerste passagiers mee...

Zopas heeft de NASA een nieuwe website gelanceerd, die zeker enkele bezoekjes waard is: www.nasaimages.org, met meer dan een miljoen foto's en duizenden uren videomateriaal uit de geschiedenis van de NASA. Daar zijn we alvast weer een poosje mee zoet...
 

Koppelingen

Ik heb eens wat zitten experimenteren met Animoto, een leuke site waar je coole filmpjes kunt maken aan de hand van je foto's. Ziehier het resultaat:

Ook eens proberen? Snel naar animoto.com.
 

Koppelingen